وی ادامه داد: اما اگر از جنبه استعدادیابی به موضوع نگاه شود متوجه می شویم هر چه تعداد بازیکنان بیشتر باشد نیروهای متخصص بهتر می‌توانند کار استعدادیابی را انجام دهند. در واقع برای استعدادیابی سه گزینه منابع مالی، نیروی انسانی و زمان نیاز است که در حال حاضر ما زمان را از دست داده‌ایم، چرا که اگر پنج سال آینده به نونهالان بگوییم بودجه داریم و برایتان بهترین مربی‌ها را می‌آوریم باز هم نمی‌توانیم نتیجه‌ بگیریم، زیرا بهترین زمانی که می‌شد از نونهالان نتیجه‌ گرفت از دست رفته است، بنابراین باید از فرصت باقی مانده نهایت استفاده را ببریم. البته ما باید دو طرفه قضاوت کنیم و باید ببینیم فدراسیون در چه شرایطی قرار گرفته که مجبور شده اعلام کند سه تیم هر استان باید در قالب یک تیم قرار بگیرد. کرباسی با بیان این که رده‌های پایه باید بیشتر در شرایط مسابقه قرار بگیرند، گفت: آموزشگاه‌ها برخی رشته های راکتی از فهرست رشته‌های ورزشی خود حذف کرده‌اند، فدراسیون نیز سالانه تنها یک مسابقه برگزار می‌کند که از این طرف و آن طرف آن هم می‌زند بنابراین مطمئنا آسیب‌های زیادی به بدمینتون وارد می‌شود. البته مشکل جای دیگری نیز است که چرا که ما کل بودجه ورزش را برای کارهای دیگر هزینه می‌کنیم برای مثال پنج، شش میلیارد پول می‌دهیم تا رضایتنامه یک بازیکن فوتبال را بگیریم، اما برای تنیس روی میز ، شنا، بدمینتون که نیروهای سازمان یافته زیادی دارند می گویم بودجه نیست و نتیجه‌اش این می‌شود که فدراسیون به دلیل وارد شدن فشار زیاد به آن دست به کارهای این چنینی می‌زند، در واقع همه چیز به فقر مالی بر می‌گردد. وی در پایان با اشاره به قدرت برتر بودن اندونزی در بدمینتون، تصریح کرد: در کشور اندونزی هر ماه تمام رده‌های سنی (زیر 19 سال تا بالای 60 سال) سه هفته‌ تمرین می‌کنند و یک هفته‌ فقط در مسابقات شرکت می‌کنند، اما در ایران با این شرایط تمرینی و مالی که بعضی استان‌ها حتی توپ ندارد مجبوریم برای حفظ یک بازیکن کلی زحمت بکشیم. بنابراین اگر به همین صورت پیش برویم یعنی از مسابقات بزنیم، اردوهایی تیم ملی را کنسل می‌کنیم، نمی‌توان چشم انداز خوبی را برای بدمینتون دید